czwartek, 23 listopad 2017, 10:57
Serwis: elf3.pk.edu.pl
Kurs: elf3.pk.edu.pl (ELF3)
Słownik pojęć: Wiki
B
Obraz Administrator ELF

blended learning

Napisane przez: Administrator ELF ( czwartek, 15 marzec 2012, 07:51 )
 

Blended learning (nauczanie komplementarne) łączy nauczanie bezpośrednie (tradycyjne) z nauczaniem przez komputer. Jest to połączenie dwóch różnych środowisk nauczania, i zestawienie ich w taki sposób, by zapewnić jak najlepsze warunki do nauki, jak również by uczyć się w sposób jak najbardziej wydajny.

Istnieją pewne zagadnienia, które będą lepiej wytłumaczone podczas nauczania bezpośredniego, niż przez instrukcje wydawane przez komputer, i na odwrót. Najważniejsze jest by odnaleźć korzyści, jakie płyną z poszczególnych sposobów nauczania i strategicznie je połączyć. Istotne jest również, by określić cele nauczania, które następnie pokażą najlepsze połączenie albo zestawienie tych dwóch środowisk.

Blended learning rozszerza możliwości, jakość i ilość reakcji człowieka w warunkach instruktażowych. Ta metoda nauczania daje uczniom możliwość „by być razem i oddzielnie”. Dzięki korzyściom, jakie płyną z nauki przez Internet, uczniowie mogą komunikować się ze sobą niezależnie od czasu i miejsca. Blended learning zapewnia „dobrą” mieszankę technologii i interakcji, które będą skutkowały doświadczeniami takimi jak: wsparcie grupy, czy konstruktywna krytyka. Są one szczególnie ważne z uwagi na głęboki wpływ, jaki mogą mieć na nauczanie na odległość.

Rola nauczyciela 
Nauczyciel może połączyć dwie lub więcej metod przekazywania poleceń. Typowym przykładem wydawania poleceń w blended learning jest połączenie przekazywania materiałów przez Internet i zajęć prowadzonych bezpośrednio przez nauczyciela. Nauczyciel może rozpocząć zajęcia od dobrze skonstruowanej lekcji wprowadzającej podczas spotkania bezpośredniego, a następnie kontynuować zajęcia, zamieszczając materiały w sieci. Termin blended learning może się odnosić również do połączenia, e-learning z Learning Menagement System, poprzez fizyczne użycie komputerów podczas zajęć w klasie i poleceń wydawanych bezpośrednio przez nauczyciela. Zalecane jest kierowanie grupą na samym początku nauki e-learning, by z czasem, gdy uczniowie zyskają doświadczenie, zmniejszać kontrolę.

 Współczesne użycie terminu 
Z obecnym rozpowszechnieniem zaawansowanej techniki w wielu krajach, pojęcie, blended learning odnosi się najczęściej do wykorzystywania materiałów dydaktycznych, łączących metodę e-learning (elektroniczną) lub m-learning (przenośną) z innymi tradycyjnymi sposobami nauczania. Niektórzy twierdzą, że kluczowymi elementami blended learning mogą też być e-mentoring lub e-tutoring. Elementy te zazwyczaj łączą naukę poprzez używanie systemów elektronicznych z pomocą nauczycieli, jednakże wkład e-mentors czy e-tutors niekoniecznie musi być tylko z zakresu e-learning. E-mentoring albo e-tutoring mogą być również prowadzone jako część indywidualna „stand alone” („un-blended”) takich zajęć jak e-tutoring, albo e-mentoring.

Naukowcy Heinze oraz Procter zdefiniowali następująco definicję blended learning w szkolnictwie wyższym:

Blended learning to metoda ułatwiająca naukę poprzez efektywne połączenie różnych sposobów przekazu, modeli nauczania i stylów uczenia się, które opierają się na przejrzystej komunikacji między wszystkimi uczestnikami danego kursu.

Niektóre zalety blended learning to np.: wydajnośc zarówno dla instytucji jak i dla uczącego się, dostęp do edukacji wyższej, oraz elastyczność w układaniu rozkładu zajęć. A wady to, np.: dostęp do komputera i Internetu, ograniczona znajomość technologii, umiejętność uczenia się, problemy wynikające z uczęszczania do „normalnej”, fizycznej instytucji edukacyjnej.

Warto również zwrócić uwagę na fakt, że niektórzy naukowcy mówią też o „nauczaniu hybrydowym”, (co raczej spotkamy w źródłach amerykańskich) lub o „nauczaniu mieszanym”. Niemniej jednak, wszystkie z tych pojęć odnoszą się w gruncie rzeczy do połączenia narzędzi i technik stosowanych w e-learningu.

 Systemy i projekty nauczania komplementarnego 
Program Unii Europejskiej „Sokrates” obecnie finansuje udoskonalanie kursów nauczania komplementarnego w dziewięciu mniej popularnych językach europejskich. Projekty rozwoju takie jak: Tool for Online and Offline Language Learning TOOL są koordynowane przez EuroEd Foundation, Iasi, Rumunię i Autonomous Learning ALL projekt mający na celu stworzenie kursów z nauczania komplementarnego w 4 językach: rumuńskim, bułgarskim, tureckim i litewskim dla osób, które rozpoczęły już naukę jednego z tych języków koordynowany przez CNAI, Pampelunę i Hiszpanię. Każdy projekt udoskonala programy nauczania komplementarnego na poziomie A2 'Waystage' level(podstawowej znajomości języka: podstawowa gramatyka, słownictwo, umiejętność tworzenia i rozumienia elementarnych dialogów, tekstów i wypowiedzi) zgodnie z opisami umiejętności językowych, które zostały zdefiniowane przez CEFR (Common European Framework of Reference; Europejski System Opisu Kształcenia Językowego). Kursy dostępne w następujących językach w programie ALL: Rumuński, Turecki, Litewski, Bułgarski. Kursy dostępne w następujących językach w programie TOOL: Słoweński, Holenderski, Węgierski, Estoński i Maltański. Rozwój następuje na dużą skalę. Pierwsze kursy nauczania komplementarnego dostępne w tych językach pokazują rozwój i popularyzację nowoczesnych metod komunikacyjnych w nauczaniu tych języków.

Kursy są ulepszane przez zespół ds. rozwoju, który składa się z kilku instytucji partnerskich z każdego kraju. W skład tych instytucji wchodzą prywatne i publiczne uniwersytety, prywatne instytucje związane z nauczaniem oraz specjaliści ds konsultacji. Poza działem edukacji nauczanie komplementarne jest również wykorzystywane w prywatnych firmach, z powodu niskich kosztów w porównaniu z kosztami nauczania tradycyjnego. Mimo to, nie ma dostępnych badań, które pokazują jasno minimalizację kosztów. Virtual College zaoferował jedną z pierwszych komercyjnych propozycji w tym sektorze, tworząc system nauczania komplementarnego NVQ (Narodowe Kwalifikacje Zawodowe – test sprawdzający kwalifikacje zawodowe) już w 1995. Willow to kolejna platforma do tworzenia kursów z nauczania komplementarnego. Nvolve: to podejście, które łączy technologie tradycyjne, Online i mobilne (metody nauczania z użyciem komputerów, palmtopów, internetu).

(źródło Wikipedia)

C
Obraz Administrator ELF

CMS

Napisane przez: Administrator ELF ( czwartek, 15 marzec 2012, 07:51 )
 

System zarządzania treścią (ang. Content Management System, CMS) jest to aplikacja internetowa lub ich zestaw, pozwalająca na łatwe utworzenie serwisu WWW oraz jego późniejszą aktualizację i rozbudowę przez redakcyjny personel nietechniczny. Kształtowanie treści i sposobu ich prezentacji w serwisie zarządzanym przez CMS odbywa się za pomocą prostych w obsłudze interfejsów użytkownika, zazwyczaj w postaci stron WWW zawierających rozbudowane formularze i moduły.

 Informacje ogólne 
Podstawowym zadaniem platform CMS jest oddzielenie treści (zawartości informacyjnej serwisu) od wyglądu (sposobu jej prezentacji). Po wprowadzeniu nowych informacji przez uprawnionego redaktora system przenosi je do bazy danych, jednocześnie wypełniając nimi odpowiednie miejsca na stronach WWW. Wykorzystanie szablonów stron sprawia, że zmiana koncepcji graficznej całego serwisu sprowadza się do przygotowania i zamiany szablonu (tzw. skórki). Dzięki takiemu podejściu proces publikacji w Internecie staje się prostszy. Każda strona WWW generowana jest dynamicznie, w oparciu o szablony i zawartość baz danych - dynamika oznacza więc w tym przypadku zawsze aktualne informacje w serwisie.

W ostatnich latach platformy CMS znacznie ewoluowały, dodając m.in. możliwość elastycznej i dynamicznej modyfikacji już nie tylko treści, ale i struktury.

Systemy zarządzania treścią zazwyczaj oparte są na bazach danych i językach skryptowych (server-side), lub specjalistycznym oprogramowaniu po stronie serwera. CMS może być formą oprogramowania klienckiego, które do aktualizacji strony może używać takich protokołów jak FTP. Coraz częściej wykorzystywane są złożone techniki opisu struktur dokumentów (np. XML).

Większość systemów CMS jest napisanych w języku dynamicznym (ASP, JSP, PHP, Python, itd.).

 Historia 
Historia związana z powstaniem pierwszych systemów CMS sięga kilkanaście lat wstecz, czyli do pierwszej połowy lat dziewięćdziesiątych XX wieku - pierwsze rozwiązania systemowe zaproponowała amerykańska firma CNET w 1995 roku. W późniejszym czasie CNET wydzielił zewnętrzną firmę Vignette, która zajęła się komercyjną produkcją systemu klasy CMS.

 Typy systemów CMS 
W zależności od zastosowania systemy CMS podzielić można na kilka typów: na systemy zarządzania dokumentami (Document Management), wiedzą (Knowledge Management), zasobami cyfrowymi (Digital Asset Management), obiegiem treści (Enterprise Content Management), oraz na systemy zarządzania treścią znajdującą się na stronie internetowej (Web Content Management). Ostatni z wymienionych typów jest obecnie najpopularniejszy

(źródło Wikipedia)

D
Obraz Administrator ELF

D-learning

Napisane przez: Administrator ELF ( czwartek, 15 marzec 2012, 07:51 )
 

D-learning lub dLearning (ang. distance learning) – uczenie się na odległość. Charakteryzuje się ono odseparowaniem nauczyciela od ucznia oraz ucznia od grupy uczących się, zastępując bezpośrednią komunikację interpersonalną (typową dla konwencjonalnej edukacji) komunikacją, w której pośredniczy tradycyjna poczta i technologia komunikacyjna.

Pierwszymi przykładami zastosowania d-learningu są szkoły korespondencyjne. Jednym z warunków d-learningu jest zapewnienie komunikacji w obie strony, tak aby możliwy był dialog między słuchaczem a nauczycielem.

Pojęcie to często bywa błędnie utożsamiane z e-learningiem, który jest tylko jedną z form uczenia się na odległość.

Inną formą d-learning są edukacyjne programy i audycje realizowane za pośrednictwem środków masowego przekazu, w szczególności Edutainment.

(źródło Wikipedia)

Obraz Administrator ELF

Dydaktyka ogólna

Napisane przez: Administrator ELF ( czwartek, 15 marzec 2012, 07:51 )
 

Dydaktyka ogólna (gr. διδακτικοσ - nauczający) – nauka o nauczaniu i uczeniu się, czyli o systemie poprawnie uzasadnionych twierdzeń i hipotez dotyczących procesu, zależności i prawidłowości nauczania-uczenia się oraz sposobów kształtowania tego procesu przez człowieka. Realizuje ona swoje cele ze względu na przedmioty i szczeble pracy szkolnej. Termin dydaktyka pochodzi z języka greckiego, w którym didaktikos znaczy pouczający, a didasko - uczę. Po raz pierwszy użyto jej w 1613 roku w Niemczech przez Krzysztofa Helwiga i Joachima Junga.

Jako nauka dydaktyka dostarcza wiedzy o stanie rzeczy istniejącym w obrębie przedmiotu jej badań, analizuje zależności warunkujące przebieg i wyniki nauczania-uczenia się oraz formułuje na tej podstawie odpowiednie prawidłowości oraz wskazuje metody, formy organizacyjne i środki pomocne w wywołaniu zamierzonych zmian u uczniów. Spełnia ona zarówno funkcję teoretyczną, głównie o charakterze diagnostycznym i prognostycznym, oraz praktyczną - instrumentalną. W tym rozumieniu jest jedną z nauk pedagogicznych.

Dydaktyki szczegółowe (zwane także przedmiotowymi) badają zagadnienia specyficzne dla wybranego przedmiotu nauczania, jak np. matematyki, historii, geografii czy też jakiegoś typu lub szczebla szkoły jak dydaktyka szkoły zawodowej, szkoły wyższej. Dydaktyki szczegółowe są teoriami nauczania i uczenia się poszczególnych przedmiotów na określonych szczeblach nauczania.

E
Obraz Administrator ELF

e-kształcenie

Napisane przez: Administrator ELF ( czwartek, 15 marzec 2012, 07:51 )
 

E-kształcenie to kształcenie odbywające się w środowisku całościowo zaprojektowanym tak, aby wszystkie lub przynajmniej wszystkie najważniejsze funkcje i działania były wykonywalne przy pomocy elektronicznych narzędzi komunikacji, współpracy oraz zarządzania wiedzą. Rodzaj, ilość, częstotliwość i metodyka użycia elektronicznych środków może być różna, jednak kryterium ich doboru jest optymalizacja jakości procesu kształcenia.

E-kształcenie jest pojęciem spokrewnionym z e-learningiem, jednak ze względu na bardzo rozmyty zakres znaczeniowy polskiej adaptacji terminu e-learning, trudno ustalić dokładną relację.

(źródło Wikipedia)

Obraz Administrator ELF

e-learning

Napisane przez: Administrator ELF ( czwartek, 15 marzec 2012, 07:51 )
 

E–learning - nauczanie na odległość z wykorzystaniem technik komputerowych i Internetu, oznacza wspomaganie dydaktyki za pomocą komputerów osobistych, CDROM-u i Internetu. Pozwala na ukończenie kursu, szkolenia, a nawet studiów bez konieczności fizycznej obecności w sali wykładowej. Doskonale uzupełnia również tradycyjny proces nauczania. E–learning to tylko jeden z elementów edukacji, dlatego edukacja w czasie rzeczywistym dotyczy znacznie obszerniejszego zasięgu usług niż e–learning.

Termin e-learning, tak jak i techniki uczenia się oraz technologie kształcenia, odnosi się do stosowania w nauczaniu technologii elektronicznej w o wiele szerszym zakresie niż w ramach tradycyjnych szkoleń komputerowych, czy też nauczania wspomaganego komputerowo z połowy lat osiemdziesiątych. Jest również o wiele szerszy od pojęć nauczania i edukacji online, które oznaczają nauczanie tylko przez sieć internetową. W przypadku zastosowania technologii mobilnych, częściej używane jest pojęcie M-learningu.

E-learning służy nauczaniu na odległość oraz nauczaniu elastycznemu, jednak może być również łączony z tradycyjnym nauczaniem w formie kursów mieszanych. Ponadto e-learning umożliwia nam samodzielne wybranie preferowanego formatu dostarczania wiedzy i tempa jej przekazywania.

Dostęp do zautomatyzowanych narzędzi oraz materiałów dydaktycznych umożliwia typowe środowisko e-learningowe Virtual Learning Environment (VLE) z menu nawigacyjnym i ikonami.

Szczególnie w szkolnictwie wyższym wzrasta tendencja do tworzenia środowisk VLE, które w połączeniu z systemami kontroli informacji (Managed Informaton System, MIS), tworzą system kontroli środowiska e-learningowego (Managed Learning Environment). W środowiskach tych wszelkie informacje związane z kursem przekazywane są poprzez interfejs użytkownika zgodny ze standardami obowiązującymi na uczelni.

Coraz więcej tradycyjnych szkół wyższych, jak również młodszych szkół wyższych online, oferuje przez internet wybrane programy dyplomowe na wielu poziomach i w wielu dziedzinach. Zazwyczaj studenci zobowiązani są do uczęszczania na zajęcia, jednak wiele kursów jest udostępnianych wyłącznie online. Ponadto, coraz częściej uczelnie oferują studentom wsparcie online np. w formie informacji i rejestracji w sieci, e-doradztwa, sprzedaży podręczników przez Internet, stron samorządów czy gazet studenckich online.

E-learning może również odnosić się do edukacyjnych stron internetowych, udostępniających np. scenariusze lekcji, arkusze ćwiczeniowe, czy interaktywne ćwiczenia dla dzieci. Pojęcie to jest również używane w biznesie w odniesieniu do opłacalnych szkoleń online.

Tworzenie skutecznego środowiska nauczania online
Przeprowadzono wiele badań, w celu określenia skuteczności nauczania online. Wyniki tych badań nie są jednoznaczne. Mimo wszystko, istnieje przekonanie iż kursy online mają istotny wpływ na sukcesy uczniów.

Podstawowe elementy skutecznego kursu online to:

- Jak w każdym środowisku nauczania, znajomość uczestników kursu
- Tworzenie kursu na postawie jasno sprecyzowanych celów i zaznajomienie z nimi studentów
- Zwrócenie szczególnej uwagi na opracowanie graficzne kursu – wygląd nie jest najważniejszy; układ graficzny kursu powinien ułatwiać nawigację i naukę; trzeba też zwróć uwagę na realne możliwości studentów jak znajomość obsługi komputera, a w przypadku zamieszczania plików audio, video lub linków do stron internetowych również na ograniczenia sprzętowe. - Zapewnienie ducha współpracy poprzez obowiązkowy podział zadań między studentów i nauczycieli, umożliwienie konstruktywnej krytyki, odpowiednią motywację i dostarczenie narzędzi, które pozwolą na dokonanie oceny w odpowiednim czasie.
- Elastyczne środowisko nauki – dostosowane do indywidualnych potrzeb studentów, ich zainteresowań oraz priorytetów, które nie mogą jednak stać się celem samym w sobie; wiedza musi być udoskonalana w czasie rzeczywistym i dostosowana do potrzeb edukacyjnych
- Dostępność serwisu technicznego, aby szkolić i zapewniać stałe wsparcie techniczne zarówno dla uczniów jak i nauczycieli.
- Zamieszczenie linków i listy zasobów, umożliwiających poszerzanie podstawowego zakresu wiadomości.
- Stałe aktualizowanie informacji na stronach poświęconych szkoleniom online

Wady i zalety
Do zalet e-learningu często zalicza się ruchomy czas pracy i wygodę uczniów (szczególnie jeśli mają oni jeszcze inne zobowiązania), ułatwienie komunikacji między uczniami, lepsze dostosowanie do potrzeb uczniów, większe urozmaicenie nauki dzięki zastosowaniu multimediów i niewerbalnej prezentacji materiału. E-learning pozwala uczyć się we własnym tempie oraz zminimalizować strach i nieśmiałość, które mogłyby pojawić się w tradycyjnej klasie. Użycie technik wideo umożliwia uczenie się za pomocą materiału audiowizualnego, który można zatrzymać i przewinąć w celu ponownego obejrzenia. W porównaniu z tradycyjnymi zajęciami w klasie, e-learning przynosi duże zyski organizacjom z rozproszonymi i ciągle zmieniającymi się uczniami (np. personel restauracji). Niektórzy krytykują zastosowanie e-learningu w edukacji, ponieważ brak w nim osobistego kontaktu z nauczycielem i w związku z tym, jak twierdzą niektórzy, nie jest on już „edukacyjny” w ujęciu czysto filozoficznym (np. wg definicji R.S. Petersa, filozofa edukacji). Zwolennicy e-learningu twierdzą, że ta krytyka jest w dużej mierze bezpodstawna, ponieważ relacje międzyludzkie można rozwijać przy zastosowaniu programów audio lub wideo służących do prowadzenia konferencji internetowych, forów dyskusyjnych, czatów, blogów, poczty elektronicznej, lub innych synchronicznych czy asynchronicznych środków. Właściwie wielu uczniów amerykańskich szkół średnich byłoby za zajęciami w formie e-learningu gdyby nie jego bardziej skrajne wersje, zmierzające ku wyeliminowaniu osobistego kontaktu z nauczycielem.

Często mówi się też o wrażeniu odosobnienia, którego doświadczają uczniowie uczący się na odległość, chociaż fora dyskusyjne i inne formy komunikacji komputerowej mogą zmniejszyć to wrażenie, a nawet zachęcać do kontaktów osobistych i tworzenia grup wzajemnej pomocy. W sieci mogą również powstawać grupy dyskusyjne. Należy wspierać kontakty międzyludzkie w każdej formie, zarówno między wykładowcą a uczniem jak i między uczniami.

Opłacalność e-learningu jest przedmiotem szerszej dyskusji ponieważ zazwyczaj większość wkładu początkowego zwraca się dzięki efektowi skali (economies of scale). Koszt rozwoju sieci a w szczególności zwykłego oprogramowania może być taki sam jak koszt systemów dostosowywanych specjalnie do e-learningu. Opracowanie materiałów kompatybilnych z e-learningiem jest również bardziej czasochłonny niż opracowanie tych zwykłych.

W rezultacie część kosztów muszą ponieść studenci ponieważ kursy online w szkołach wyższych są zazwyczaj droższe od tych tradycyjnych.

Zaletą szczególnie w działalności firm jest oszczędność pieniędzy - eliminacja kosztów związanych z prowadzeniem szkoleń w sposób tradycyjny, tym samym znikają z budżetu takie pozycje jak: honorarium trenera, wynajem ośrodka szkoleniowego, transport, zakwaterowanie, wyżywienie i inne. Ponadto można wspomnieć o braku dezorganizacji pracy. Tradycyjne szkolenia, w których uczestniczy większa część grupy (działu) znacznie utrudniają i dezorganizują pracę, co często negatywnie odbija się na efektach pracy lub powoduje straty. Kolejną zaletą jest duża oszczędność czasu. Szkolący się pracownicy nie tracą czasu na dojazdy do miejsca szkolenia i nie muszą odrywać się od swoich codziennych zajęć. Poza tym przełożeni mogą nadzorować efekty szkolenia i postępy w nauce swoich pracowników.

Rozwój e-learningu
Spośród organizacji które wykorzystywały e-learning w latach 80. wymienić można: Zachodni Instytut Psychologii Behawioralnej (z ang. Western Behavioral Sciences Institute), Instytut Technologii w Nowym Jorku ( z ang. New York Institute of Technology), Elektroniczny System Wymiany Informacji (z ang. Electronic Information Exchange System - EIES), Instytut Technologii w New Jersey (z ang. New Jersey Institute of Technology) oraz Zintegrowana Edukacja (z ang. Connected Education). W późniejszych latach również organizacja Niezależne Media Studenckie (z ang. Independent Student Media) opracowała roboczy program nauczania dla studentów realizowany za pomocą interaktywnego podręcznika online (z ang Interactive Online Textbook).

Według raportu opracowanego przez Konsorcjum Sloan (z ang. Sloan Consortium), wiarygodne źródło informacji na temat szkolnictwa wyższego, do 2003 roku liczba studentów korzystających z platform e-learningowych w Stanach Zjednoczonych wyniosła ponad 1,9 mln.

Zaskakujący wzrost liczby użytkowników wynoszący obecnie około 25 procent w skali roku poważnie zmienił wcześniejsze statystyki.

Konsorcjum Sloan podaje, iż obecnie, praktycznie wszystkie państwowe instytucje szkolnictwa wyższego jak i przeważająca większość odpłatnych szkół wyższych oferuje zajęcia online. Dla porównania tego typu zajęcia są prowadzone zaledwie w połowie nieodpłatnych uczelni prywatnych. Raport Sloana opracowany na podstawie sondażu przeprowadzonego na najlepszych wyższych uczelniach dowodzi, że studenci są przynajmniej tak zadowoleni z zajęć online jak z kursów tradycyjnych. W miarę obniżania się kosztu wprowadzenia takiego systemu uczelnie prywatne mogą bardziej zaangażować się w prezentacje online Do pracy online ze studentami należy zatrudnić odpowiednio wyszkoloną kadrę, której członkowie muszą posiadać nie tylko odpowiednią wiedzę merytoryczną , ale też wysokie kwalifikacje w obsłudze komputera i internetu.

Popularna stała się również koncepcja tzw. Digital Native (osoba mająca styczność z technologią od najmłodszych lat). Z pewnością na przyszłość e-learningu wpływ będą miały różnice pokoleniowe, jednak w miarę wzrostu liczby dorosłych studentów będą one zanikać.

Ponadto, e-learning wykorzystuje uniwersalny charakter możliwości edukacji online.

Podejścia pedagogiczne
Naturalnie, możliwe jest zastosowanie jakiegokolwiek pedagogicznego podejścia do e-learningu, jednak niektóre z nich są stosowane częściej niż inne. Dwa najbardziej powszechne to projektowanie instrukcji i pedagogika społeczno-konstruktywistyczna. Tę ostatnią w szczególności można zastosować wykorzystując fora dyskusyjne, blogi, artykuły wikipedii i inne zbiorowe projekty internetowe. Zdolność adaptacji do różnych stylów nauczania jest wciąż popularna w pewnych środowiskach. Model Konwersacyjny Laurillarda jest również odpowiedni dla e-learningu, natomiast Model Pięciostopniowy autorstwa Gilly Salmon jest podejściem pedagogicznym do stosowania forów dyskusyjnych. Istnieją cztery fundamentalne podejścia pedagogiczne, które wpłynęły na strategię wobec pedagogiki wspieranej komputerowo, nauczania na odległość, i które nadal wyznaczają główne zasady pedagogiki e-learningu

Kognitywizm skupia się zarówno na procesie kognitywnym w uczeniu się jak i na działaniu mózgu

Emocjonalizm skupia się na emocjonalnych aspektach uczenia się, takich jak motywacja, zaangażowanie, zabawa, itd.

Behawioryzm skupia się na umiejętnościach i behawioralnych rezultatach procesu uczenia się np. odgrywanie ról, zastosowanie (wiedzy?) w warunkach środowiska pracy

Kontekstualizm skupia się na środowiskowych i społecznych aspektach, które magą stymulować proces uczenia się, takich jak kontakty międzyludzkie, wspólne szukanie rozwiązań oraz znaczenie wsparcia kolegów i pracy pod presją

 Możliwość ponownego wykorzystania, standardy, obiekty wiedzy 
Włożono wiele wysiłku w ponowne wykorzystanie elektronicznych materiałów dydaktycznych a w szczególności w opracowanie lub ponowne wykorzystanie obiektów wiedzy. Obiekty te są odrębnymi segmentami odpowiednio oznakowanymi słowami kluczowymi, lub innymi metadanymi, często przechowywanymi w plikach formatu XML. Żeby utworzyć kurs należy połączyć ze sobą sekwencję obiektów wiedzy. Rozróżnia się repozytoria obiektów dydaktycznych z dostępem wolnym lub ograniczonym, może być ograniczony zarówno zastrzeżone lub ogólnodostępne, niekomercyjne i komercyjne, weryfikowane przez użytkowników (np. repozytorium Merlot). Standardowym typowym dla e-learningu formatem jest SCORM. Inne specyfikacje umożliwiają przenoszenie „obiektów wiedzy” (Schools Interoperability Framework) lub klasyfikację metadanych (LOM). Standardy te są nowe, najstarszy z nich ma 8 lat, i stosunkowo wyspecjalizowane: SIF wykorzystuje się głównie do tworzenia kursów w szkołach podstawowych i średnich, LOM – w szkolnictwie wyższym, w biznesie i w armii, a SCORM – głównie w biznesie i wojsku oraz częściowo w szkolnictwie wyższym. Rada ds. Standardów w Szkolnictwie Wyższym (the Post-Secondary Education Standards Council, PESC) również robi postępy w opracowywaniu standardów i obiektów dydaktycznych na potrzeby szkolnictwa wyższego, podczas gdy SIF zaczyna się zwracać ku obiektom szkoleniowym i programowym. Szkolnictwo podstawowe i średnie w Stanach Zjednoczonych wykorzystuje również wiele innych istotnych standardów, najważniejsze z nich to standardy NCES. Standardy dotyczące zawartości i planów wynikowych opracowanych przez władze każdego ze stanów. Stanowią istotne metadane decydujące o kształcie kursów e-learningowych w szkołach podstawowych i średnich.

Techniki komunikacji 
Wyróżnia się asynchroniczne i synchroniczne techniki komunikacji. Do zadań asynchronicznych należą blogi, wikipedie, czy fora dyskusyjne. Zadania synchroniczne polegają na jednoczesnym spotkaniu wszystkich uczestników kursu na czacie lub zajęciach wirtualnych.

Według Stephena Downesa, autora biuletynu oraz bardzo popularnego uaktualnianego codziennie bloga, termin eLearning 2.0 odnosi się do tworzenia blogów i wikipedii.

Społeczność pisząca w internecie oraz kanały komunikacyjne są często związane ze społecznościami E-learningowymi oraz M-learningowymi. W obu przypadkach metody nauczania oparte są na podstawowych modelach nauczania oraz zadaniach związanych z uczestnictwem w sesjach e-learningowych w postaci wirtualnych spotkań, czy też tradycyjnych kursów wspomaganych komputerowo. Wiele zadań wymaga częstego spotykania się na sesjach czatowych w formie wirtualnych zajęć lub tworzenia czy komentowania blogów.

Coraz bardziej popularne stają się blogi, które omawiają różne style i techniki pisania.

 Wspomagany komputerowo system oceny i projekt nauczania
Wspomagany komputerowo system oceny (z ang. Computer-aided Assessment), rzadziej zwany również E-oceną, obejmujący zarówno komputerowe testy wielokrotnego wyboru jak i bardziej zaawansowane formy testowania, staje się coraz bardziej powszechny. W niektórych systemach reakcja może dotyczyć specyficznych błędów popełnionych przez studenta lub komputer może zadać studentowi serię pytań dostosowanych do stanu jego wiedzy. Stosowane do tych celów oprogramowanie jest nadal najczęściej bardzo proste.

Projekt nauczania (z ang. Learning Design) odnosi się czasami do rodzajów zadań dostępnych dzięki oprogramowaniu otwartemu takiemu jak oprogramowanie LAMS, które udostępnia zadania adaptacyjne wykonywane w grupie. System projektowania nauczania IMS Learning Design stanowi standard dla innych systemów tego typu, a IMS Level A jest wspomagany przez LAMS V2.

Pierwszym uniwersalnym systemem wspomaganym komputerowo wykorzystywanym w nauczaniu, z którego powstał e-learning był System PLATO opracowany na Uniwersytecie Illinois w Urbana-Champaign. System Plato powstał przy współpracy firmy Control Data, która opracowała pierwsze autoryzowane oprogramowanie używane do opracowywania materiałów dydaktycznych / materiału dydaktycznego. Oprogramowanie to nazwano Plato. Następnie Rada ds Badań Naukowych opracowała pierwszy wspomagany komputerowo kurs matematyki dla klas 0-6. Następnie firma Wicat Systems stworzyła WISE - swoje pierwsze narzędzie do edycji hipertekstu napisane w Pascalu oraz opracowała program nauczania matematyki i angielskiego dla klas 0-6.

Pierwszy kompletny kurs wspomagany komputerowo (CAI) dla klas od 0-6 powstał w szkole podstawowej Waterford w Utah przy użyciu systemu Wicat. Pierwsze ogólnodostępne zajęcia wspomagane komputerowo według własnego projektu zrealizowała w Singapurze przy użyciu systemu Wicat firma Baal (później znana jako Virtual Systems) w ramach wspólnego projektu Wicat i Baal. Projekt ten zapoczątkował rozwój centrów nauczania wspomaganego komputerowo (prekursorów e-learningu) na całym świecie.

 (źródło Wikipedia)

L
Obraz Administrator ELF

Learning Management System

Napisane przez: Administrator ELF ( czwartek, 15 marzec 2012, 07:51 )
 

Learning Management System, (LMS z ang.: System Zarządzania Nauczaniem) – pomocny w zarządzaniu aktywnością szkoleniową i kompetencjami w organizacji. Z punktu widzenia użytkownika końcowego LMS zapewnia efektywny sposób śledzenia indywidualnych umiejętności i kompetencji, proste metody lokalizacji aktywności szkoleniowych i rejestracji na kursy. LMS zarządza dostępem do kursów online na które użytkownik został zarejestrowany. LMS ułatwia wprowadzenie, śledzenie, zarządzanie, i raportowanie aktywności szkoleniowych w organizacji. Wartością dodaną do LMS jest szeroki zakres funkcjonalności.

(źródło Wikipedia)

M
Obraz Administrator ELF

M-learning

Napisane przez: Administrator ELF ( czwartek, 15 marzec 2012, 07:51 )
 

M-learning (mobile learning) – uczenie się na odległość wymagające bezprzewodowej technologii, nowocześniejsza forma d-learningu.

M-learning oznacza mobilne uczenie się z wykorzystaniem przenośnego, bezprzewodowego sprzętu jak laptopy, palmtopy, a także nowoczesne telefony komórkowe, tzw. smartfony. Wszystkie te urządzenia, aby spełniały wymogi m-learningu, powinny posiadać stały, bezprzewodowy dostęp do Internetu w każdym możliwym miejscu.

(źródło Wikipedia)

Obraz Administrator ELF

Moodle

Napisane przez: Administrator ELF ( czwartek, 15 marzec 2012, 07:51 )
 

Moodle (Modular Object-Oriented Dynamic Learning Environment) – pakiet przeznaczony do tworzenia kursów prowadzonych przez Internet oraz stron internetowych. Platforma Moodle została stworzona w oparciu o Apache, PHP i MySQL lub PostgreSQL. Można ją uruchomić w systemach operacyjnych Linux, MS Windows, Mac OS X, NetWare 6.

Moodle jest rozprowadzany za darmo jako oprogramowanie open source zgodnie z licencją GNU GPL.

 Podobne platformy e-learningowe 
- FirstClass
- Blackboard
- Scholar360
- WebCT
- Desire2Learn
- Dokeos
- .LRN
- Edumate
- OLAT
- Sakai Project
- LON-CAPA

(źródło Wikipedia)

N
Obraz Administrator ELF

nauczanie asynchroniczne

Napisane przez: Administrator ELF ( czwartek, 15 marzec 2012, 07:51 )
 

nauczanie asynchroniczne - studenci i prowadzący nie muszą jednocześnie być w tym samym miejscu i czasie w procesie edukacyjnym; Jest to najbardziej popularna forma nauczania przez internet. Charakteryzuje się częściowym brakiem bezpośredniego kontaktu z nauczycielem, który zwykle ograniczony jest do rozmów w pokojach rozmów (chat). Formy kontaktu pośredniego są zaś bardzo dobrze rozwinięte i mogą być często wykorzystywane - m.in. forum dyskusyjne, poczta elektroniczna. Zaletami takiego rozwiązania są przede wszystkim:
- możliwość nauczania z dowolnego miejsca - tradycyjne nauczanie odbywa się zwykle w budynku szkolnym - internet umożliwia pracę nauczycielowi m.in. w domu;
- elastyczność - dostęp do materiałów w dowolnym czasie i z dowolnego miejsca;
- czas na przemyślenia - w porównaniu do trybu synchronicznego, gdzie jest on ograniczony;
- niskie koszty - przede wszystkim niskie koszty prowadzenia zajęć, koszt tworzenia materiałów zależny jest od stopnia zaawansowania i rozbudowy treści oraz samego systemu.

(źródło: http://e-sgh.pl/abc.php)