Wiki


Wiki

Wyszukaj pojęcia używając tego indeksu

Specjalne | A | Ą | B | C | Ć | D | E | Ę | F | G | H | I | J | K | L | Ł | M | N | Ń | O | Ó | P | Q | R | S | Ś | T | U | V | W | X | Y | Z | Ź | Ż | Wszystkie

S

Obraz Administrator ELF

SCORM

Napisane przez: Administrator ELF ( czwartek, 15 marzec 2012, 07:51 )
 

SCORM (ang. Sharable Content Object Reference Model) to standard (specyfikacja) zapisu danych do e-learningu. Przedstawia sposób komunikacji pomiędzy klientem oraz serwerem. SCORM definiuje również w jaki sposób powinny być skompresowane dane do prezentacji (format ZIP). Wykorzystuje technologię XML.

(źródło Wikipedia)

Obraz Administrator ELF

Social Web Academy

Napisane przez: Administrator ELF ( czwartek, 15 marzec 2012, 07:51 )
 

Social Web Academy (Społeczna Akademia Internetowa) jest internetowy system nauczania, łączący formalne metody e-learningu z kształceniem nieformalnym. Społeczne akademie internetowe wykorzystują formalne procesy kształcenia do tworzenia społeczności edukacyjnych, co sprzyja popularyzowaniu kształcenia przez Internet. W odróżnieniu od platform networkingowych typu XING, społeczne akademie internetowe świadomie wykorzystują formalne metody kształcenia do popularyzowania rozwoju kompetencji przez Internet.

Wymagania 
Społeczne akademie internetowe oparte są na idei konektywizmu, wedle której miejscem procesów kształcenia w coraz większym stopniu staje się Internet (zob. też G. Siemens, 2006). Jedynym sposobem przechowywania wiedzy tak, by, w zależności od pojawiających się problemów, można ją nieustannie aktualizować i modyfikować jest sieć, ukształtowana wedle indywidualnych potrzeb intelektualnych. Dlatego też osoby kształcące się w systemie konektywistycznym potrzebują otwartego środowiska edukacyjnego, które umożliwia skuteczną komunikację z pozostałymi użytkownikami sieci. Ponadto, osoby uczące się powinny mieć możliwość identyfikacji, oceny i opisu wiedzy adekwatnej do procesu kształcenia, a także dalszego jej zdobywania poprzez współpracę z partnerami w procesie kształcenia.

Zadaniem społecznych akademii internetowych jest umożliwienie rozwoju kompetencji przez Internet. Wykorzystują w tym celu połączenie transferu wiedzy i klasycznego e-learningu opartego na narzędziach komunikacji Web 1.0 z ukierunkowanym na rozwój kompetencji nauczaniem komplementarnym, tzw. “blended learning”, wykorzystującym narzędzia Web 2.0 (social software).

Rozwój kompetencji, rozumiany jako zdolność do samoorganizacji (zob. też John Erpenbeck; Lutz von Rosenstiel, 2008) wymaga wysokiego poziomu kwalifikacji. Wysoce kompetentne jednostki są zazwyczaj wysoce wykwalifikowane. Jednakże same kwalifikacje nie wystarczają do zbudowania prawdziwej kompetencji. Do tego potrzeba bowiem praktycznej umiejętności samodzielnego radzenia sobie z rzeczywistymi wyzwaniami. W świetle powyższych wymogów, społeczna akademia internetowa powinna łączyć następujące elementy:

- Klasyczny e-learning wykorzystujący Web 1.0 wykorzystując zorientowane problemowo szkolenia internetowe do przekazywania wiedzy, stanowi podstawę wszelkich procesów rozwoju kompetencji. Zdobytą wiedzę przyswaja się i wykorzystuje w praktyce w zadaniach, studiach przypadków lub grach symulacyjnych. Opisany proces ma niemal wyłącznie formę monologową, nie oferując żadnej wymiany zdań poza opisową oceną pracy. Podział na ekspertów (tworzących program) i uczących się jest wyraźny, a wszelka komunikacja przebiega głównie w społecznościach edukacyjnych lub podczas zajęć.

- Ukierunkowany na rozwój kompetencji e-learning, wykorzystujący Web 2.0. Oparty na usługach internetowych drugiej generacji (social software), ułatwia współpracę online i wzajemne dzielenie się zdobytą wiedzą. Element ten zależy w pewien sposób od inicjatywy osób uczących się, które dzielą się doświadczeniami za pośrednictwem blogów lub wiki, a jednocześnie w zaplanowanym przez siebie procesie poszerzają zasób wiedzy. Z tego właśnie powodu szkolenia zawierają zadania transferowe, wymagające zastosowania zdobytej wiedzy w poszczególnych scenariuszach, dzięki czemu uczący się zyskują dodatkową możliwość praktycznej weryfikacji własnych umiejętności. Udowodniono ponadto, że praktyczny udział uczących się w różnego typu projektach, stosowany jako dodatek do formalnego procesu nauczania, korzystnie wpływa na efekty nauki. Prowadąc blogi lub dzienniki projektu, uczestnicy programów dzielą się zdobytą w praktyce wiedzą z pozostałymi członkami grupy po to, by wspólnie tę wiedzę rozwijać. W czasie trwania kursu, społeczności edukacyjne przekształcają się częstokroć w społeczności praktyki, które zazwyczaj istnieją również po zakończeniu kursu. Oznacza to, że proces zarządzania wiedzą wywodzi się z syntetycznego ujęcia formalnego środowiska kształcenia.

Społeczna akademia internetowa przybiera zazwyczaj formę systemu nauczania komplementarnego (blended learning). W pewnych okolicznościach rozwój kompetencji jest możliwy również w systemach kształcenia opartych głównie lub wyłącznie na wykorzystaniu Internetu. Dobry przykład stanowią szkolenia międzykulturowe, w których współpracują ze sobą uczestnicy wywodzący się z różnych krajów i kultur. Już sama komunikacja z partnerem stanowi wyzwanie praktyczne, co sprzyja budowaniu kompetencji poprzez rzeczywiste kontakty międzykulturowe. System nauczania komplementarnego automatycznie wykorzystuje społeczności internetowe do samodzielnego zdobywania kompetencji. Wymaga to jasnego określenia celów kształcenia i zastosowania odpowiednio opracowanych narzędzi mierzenia postępów w nauce.

Granice między ekspertami i uczącymi się, zawodowcami i amatorami, jak również trenerami, wykładowcami czy pracownikami stają się zatem coraz bardziej płynne, a jednocześnie zmienia się również zachowanie osób uczących się.

 Struktura 
Na pierwszy rzut oka wydawać się może, że rozwój kompetencji przez Internet nie jest możliwy, gdyż wymaga on stawiania czoła rzeczywistym wyzwaniom. Jednakże tego typu wyzwania pojawiają się w miejscu pracy lub podczas kontaktu z klientem. Oprogramowanie społecznościowe umożliwia dzielenie się zdobytą w praktyce wiedzą, np. w obrębie sieci edukacyjnej społecznej akademii internetowej; może ono ponadto posłużyć jako medium intensywnego procesu komunikacji, dzięki czemu omawiane doświadczenie może stać się częścią wiedzy organizacyjnej.

Do budowania kompetencji konieczny jest system zarządzania nauczaniem (learning management system), który uwzględnia nie tylko aspekty kształcenia formalnego, takie jak struktura procesu kształcenia, dostarczanie środków dydaktycznych, czy umożliwienie komunikacji za pomocą forów lub czatów, lecz również narzędzia zarządzania procesem kształcenia, a ponadto daje możliwość wykorzystania networkingu w procesie nauki. Tym celom doskonale służy technologia Web 2.0. Do opisanych funkcji można również dodać tzw. teczkę elektroniczną, co pozwala uczącym się tworzyć własne środowiska edukacyjne.

(źródło Wikipedia)

Obraz Administrator ELF

system e-learningowy

Napisane przez: Administrator ELF ( czwartek, 15 marzec 2012, 07:51 )
 

System e-learningowy - system, który ma na celu wspomagać proces e-learningu.

Rodzaje systemów e-learning'owych
Systemy e-learningowe można podzielić według wielu kryteriów m.in:

- obsługiwane standardy e-learningu
- rodzaj systemu i jego funkcjonalność
- cena systemu
- rodzaj licencji

Ze względu na mnogość różnych standardów e-learningowych oraz instytucji je ustanawiających systemy e-learningowe dzieli się najczęściej według rodzaju systemu i jego funkcjonalności. Rozróżnić można systemy:

- LMS - Learning Management System - System Zarządzania Nauczaniem
- LCMS - Learning Content Management System - System Zarządzania Treścią Szkoleniową
- LCS - Life Communication System - System Zarządzania Komunikacją Synchroniczną 

 Funkcje systemu LMS
Główne zadanie LMS to pomoc w zarządzaniu aktywnością szkoleniową i kompetencjami w organizacji. Aktywności zarządzane przez LMS różnią się przy kursach prowadzonych przez instruktora, seminariach edukacyjnych czy szkoleniach opartych na sieci komputerowej. Z punktu widzenia użytkownika końcowego LMS zapewnia efektywny sposób śledzenia indywidualnych umiejętności i kompetencji, proste metody lokalizacji aktywności szkoleniowych i rejestracji na kursy. LMS zarządza dostępem do kursów online na które użytkownik został zarejestrowany. LMS ułatwia wprowadzenie, śledzenie, zarządzanie, i raportowanie aktywności szkoleniowych w organizacji.

 Funkcje systemu LCMS 
LCMS pomaga tworzyć, wykorzystywać, lokalizować, dostarczać, zarządzać i ulepszać zawartość szkoleń. Zawartość jest zwykle zarządzana w scentralizowanym archiwum w formie niewielkich, samo opisujących, identyfikowalnych elementów lub jako jednostki szkoleniowe, z których każda satysfakcjonuje jeden lub więcej dobrze zdefiniowanych obiektów szkoleniowych. LCMS potrafi zlokalizować i dostarczyć do użytkownika końcowego indywidualną jednostkę szkoleniową, aby zaspokoić pojedyncze zadanie, lub dostarczać elementy większego kursu, zdefiniowanego w systemie LMS.W zaawansowanych systemach, LCMS kontroluje interakcje studenta z obiektami kursu i opierając się na tej informacji dostarcza studentowi wysoce spersonalizowany tok nauczania. LCSM dostarcza osobom nadzorującym przejrzystych i wartościowych raportów, które w przyszłości mogą posłużyć również do doskonalenia obiektów szkoleniowych. Niektóre z wiodących systemów LCMS umożliwiają współpracę i wymianę wiedzy w odniesieniu do obiektów szkoleniowych pomiędzy studentami i nauczycielami. Również ta wymiana jest archiwizowana i udostępniana osobom przygotowującym uzupełnienia treści szkoleń. Główne zadanie LCMS to tworzenie, przetwarzanie, lokalizowanie, dostarczanie, zarządzanie i ulepszanie treści. W niektórych przypadkach obszar ten rozszerza się na zbieranie dodatkowych informacji i prezentowanie ich w przystępnej formie. LCMS nie zajmuje się zarządzaniem kompetencjami, nie ma dodatkowych funkcji administracyjnych, nie zarządzają szkoleniami ani logistyką.

 Funkcje systemu LCS 
Systemy LCS wykorzystuje się do wspierania e-learningu synchronicznego. Funkcje systemu LCS związane są z prowadzeniem zajęć na żywo. Do wymagań w stosunku do systemu LCS należy wsparcie dla wideokonferencji oraz VoIP, co pozwala przesyłać obraz oraz głos. Wirtualne tablice są to tablice umożliwiające podgląd tego co wykładowca napisał na tablicy w oknie programu komputerowego. Przydatna funkcją jest tez współdzielenie pulpitu komputera prowadzącego zajęcia. Przesyłane na żywo lekcje powinny być przez system LCS archiwizowane w postaci obiektu szkoleniowego.

(źródło Wikipedia)